Ik ga het hier ook even zetten. Het begon op de Nobody's site, iemand begon over herinneringen........ En ik reageerde erop met het liedje dat nog in mijn hoofd zat van een paar weken geleden. Ik liep op het strand en dat liedje kwam ineens zomaar, ik wist het begin, een paar regeltjes, denken, denken en neurien, verder kwam ik niet en het was weer weg, tot iemand over herinneringen begon...... Toen ben ik maar eens gaan zoeken en jawel..........ik vond het, zo mooi, zo teder, prachtig versje vind ik het. Mijn oom had 78 toeren platen, oom Han, waar ik het een paar weken geleden over had, die platen kreeg ik van hem, toen ik pas mijn eerste pick up had en daar zat ie tussen, ik geloof dat de selvera's het zongen of zo, geen idee, maar dit is het dus.. Lente kind Het is een herinnering zo als zovele, Maar deze ene laat mij niet los. Wanneer in 't voorjaar de vlinders spelen, Dan denk ik weer aan die dag in 't bos. Daar bij een huisje als van Hans en Grietje, Zag ik een kind zitten heel alleen. Haar zachte stem zong een lenteliedje, Voor duizend vlindertjes om haar heen. En duizend vogels zijn toen gekomen, En zongen vrolijk haar liedje voort. Het schalde juichend door alle bomen, En heel de wereld heeft dat gehoord. En overal bleef men even luist'ren, En een moment was 't rumoer verstomd. Want zelfs de mensheid moet even fluist'ren, Wanneer voor 't eerst iets van 't voorjaar komt. Maar ik alleen heb dat kind zien zingen Daar in het woud op die zonnedag. Ik zag haar aan en mijn ogen vingen, Uit blijde ogen een lichte lach. En dat is al wat mij is gebleven, Die lichte lach als een snelle groet. Maar ik heb nooit van mijn hele leven, De lente weer van dichtbij ontmoet.

Door: ria 10:40 p.m.